افت شنوایی سنی

 

سلول های کوچک مویی که در گوش داخلی قرار دارند، موجب شنوایی انسان می شوند. این سلول ها، صداهایی را که توسط گوش خارجی به گوش میانی و داخلی فرستاده می شوند را گرفته و به سیگنال های عصبی قابل درک برای مغز تبدیل می کنند. افت شنوایی زمانی اتفاق می افتد که این سلول های مویی، به هر دلیلی آسیب می بینند و یا از بین می روند. این سلول ها، پس از از بین رفتن، قابل احیا نیستند. به همین دلیل کاهش شنوایی در افرادی که بر اثر آسیب به سلول های مویی در گوش داخلی دچار افت شنوایی شده اند، دائمی است. منحنی های تصحیح شنوایی نشان می دهند که آقایان با افزایش سن، کاهش شنوایی بیشتری به نسبت بانوان دارند.

 

 

کاهش شنوایی سنی در آقایان- حالت نرمال

 

کاهش شنوایی سنی در بانوان- حالت نرمال

 

دلایل ابتلا

دلیل مشخصی برای ابتلا به افت شنوایی سنی وجود ندارد. این عارضه اغلب به دلیل تغییرات گوش داخلی بر اثر افزایش سن می باشد. عوامل زیر، در ابتلا به افت شنوایی سنی موثر می باشند.

1- سابقه وجود افت شنوایی سنی در خانواده و اقوام فرد، او را برای ابتلا به این عارضه مستعد می گرداند.

2- مواجهه های پی در پی با صداهای بلند، موجب آمادگی گوش برای ابتلا به افت شنوایی می گردد

3- افراد سیگاری، بیش از سایرین در معرض ابتلا به افت شنوایی سنی هستند.

4- برخی بیماری ها مانند دیابت فرد را مستعد ابتلا به افت شنوایی سنی می گردانند.

5- استفاده از برخی داروها موجب کاهش شنوایی می گردد.

در میان موارد فوق الذکر، در معرض صدای بلند بودن (مانند استفاده از هدفون) و ژنتیک، نقش مهم تری را به نسبت سایر عوامل، در ایجاد افت شنوایی سنی ایفا می کنند.


علائم

کاهش شنوایی، اغلب به آرامی، بر اثر افزایش سن و با علائم زیر اتفاق می افتد:

1- به زحمت صدای مکالمه اطرافیان را شنیدن

2- درخواست مکرر از افراد به تکرار جملات

3- احساس ناراحتی به دلیل از دست دادن توانایی شنوایی

4- صداهای خاصی را بسیار بلند شنیدن

5- اختلال در شنوایی به هنگام حضور در اماکن شلوغ

6- اختلال در تلفظ حروفی مانند "س" و "ث"

7- صداهای زیر را به سختی شنیدن

8- شنیدن صدای زنگ در گوش ها

9- بلند کردن صدای تلویزیون

10- بلند صحبت کردن

ممکن است این علائم، مشابه علائم بیماری دیگری باشد و یا حتی ممکن است به دلایلی مایع گوش ( سرومن) زیادتر از حد طبیعی ترشح شده و جلوی کانال گوش را گرفته و موجب کاهش شنوایی گردیده باشد و یا اصلا عارضه خاصی در کار نباشد. در هر صورت اگر فردی مبتلا به علائم فوق است، با مراجعه به متخصص گوش و حلق و بینی و یا ادیولوژیست، و انجام تست های مربوط به شنوایی، متوجه بیماری و راه درمان و یا توقف آن خواهد شد.


درمان

برای درمان این عارضه، راهی وجود ندارد. صرفا به منظور بهبود عملکرد شنوایی فرد، توصیه های زیر مطرح می گردد:

1- استفاده از سمعک

2- استفاده از تقویت کننده صدای تلفن به وسیله دستگاههای کمکی

3- استفاده از زبان اشاره ( برای افرادی با کاهش شنوایی شدید)

4- لب خوانی کردن

5- کاشت حلزون شنوایی: در این روش، حلزون شنوایی فرد توسط عمل جراحی جایگزین می شود و به وسیله حلزون شنوایی جدید، فرد قادر به شناسایی صدا می شود. با تمرین و ممارست، فرد پس از جراحی می تواند مکالمات را تا حدودی درک کند ولی شنوایی نرمال فرد را بازیابی نمی کند.

کاهش شنوایی می تواند تاثیرات جسمانی و روانی بزرگی را بر زندگی فرد بگذارد. نشنیدن صدای آژیر خطر و احتمال آسیب فیزیکی جدی تا ایزوله شدن و افسردگی روحی ناشی از عدم توانایی در ارتباط برقرار کردن با افراد دیگر، همه از عواقب کاهش شنوایی هستند. با مراجعه به پزشک و درخواست از خانواده، دوستان و آشنایان به منظور کمک دهی و جلوگیری از فرد مبتلا به کاهش شنوایی، می تواند او را به سمت زندگی فعال و پر انرژی پیش ببرد.

 

ترجمه: مریم مصطفایی

 

منابع

http://www.nlm.nih.gov/medlineplus/ency/article/001045.htm

http://www.hsmc.co.uk/index.php?page=age-related-hearing-loss

 

   استفاده از مطالب این وبلاگ با ذکر نام نویسنده و آدرس وبلاگ بلامانع است.

/ 1 نظر / 63 بازدید
نگاهی به طبیعت

[گل]